کتاب جهان های موازی
به باور من، زیگموند فروید با همه حدس هایی که درباره بخش تاریک ناخودآگاه داشت بیشتر از همه به واقعیت نزدیک شده بود که گفت: آنچه موجب پایداری و معنی در ذهن ما می شود کار و عشق است.
کار موجب می شود نوعی حس مسئولیت و هدف داشته باشیم و با قدرت به وظایف و رویاهای خود تمرکز کنیم.
کار نه تنها موجب انضباط و ساختار در زندگی ما می شود بلکه نوعی حس افتخار، موفقیت و چهارچوبی برای رضایت از زندگی در ما ایجاد می کند و عشق یک عنصر اساسی است که ما را در بافت جامعه قرار می دهد.
ما بدون عشق یک موجود سرگشته، خالی و بدون ریشه خواهیم بود. در سرزمین خودمان مانند تخته پاره ای سرگردان می شویم و پیوندی با نگرانی های دیگران نخواهیم داشت.